Włodzimierz Wołyński, Ukraina. Remont budowlano-konserwatorski kościoła pw. św. Joachima i św. Anny - etap II
Kościół parafialny pw. św. Joachima i św. Anny we Włodzimierzu Wołyńskim jest cennym zabytkiem. Pierwszą świątynię ufundowała w 1554 r. księżna Anna Zbaraska. Kościół ten spłonął w 1736 r. Nowy, murowany, w stylu barokowym, wybudowany został w 1752 r. przez bpa Adama Woynę Orańskiego i przez niego konsekrowaną. Świątynia posiadała piękny ołtarz rokokowy. Dzisiaj wymaga podjęcia niezwłocznych prac ratunkowych i remontowych.
W 1938 r. parafia liczyła 5054 wiernych. Po II wojnie światowej kościół został zamknięty, zdewastowany, zamieniony na kawiarnię i salę koncertową. Dzwonnica została rozebrana. Dnia 3 stycznia 1992 r. ponownie zarejestrowano w nim wspólnotę rzymskokatolicką.
W ramach realizacji zadania w 2024 r. opracowano dokumentację projektową, która jest podstawą do określenia zakresu, programu prac remontowych, ich wyceny i prowadzenia w latach 2025- 2026.
Program prac remontowych wynika z opracowanej i zatwierdzonej ukraińskiej dokumentacji projektowej, z ustaleń z miejscowymi władzami oraz obecnego stanu zabytku. Zgodnie z tymi wytycznymi prace należy rozpocząć od remontu dachu, którego pokrycie jest nieszczelne, niekompletne i skorodowane w wielu miejscach. To wynik wieloletnich zaniedbań. Nieszczelne pokrycie dachowe powodowało stałe zawilgocenie więźby, która uległa znacznej degradacji.
W czasach sowieckich przeprowadzono remonty związane z przejęciem kościoła i użytkowaniem go jako kawiarni sali koncertowej. W późniejszym okresie, już po odzyskaniu kościoła na cele kultu religijnego również prowadzono różne prace remontowe. Niestety większość z nich została przeprowadzona niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej i konserwacji zabytków.
Najbardziej rażącym przykładem takich prac jest pokrycie elewacji silną, cementową zaprawą klejową na siatce z włókna szklanego, czy silne zaprawy cementowe zastosowane do nieudolnych napraw elementów profilowanych.
Destrukcyjne działanie czynników atmosferycznych oraz szkodliwych mikroorganizmów (drewnojady i grzyby) spowodowały znaczne zniszczenia w wielu elementach więźby.
Stan obecny wymaga podjęcia natychmiastowych działań naprawczych, które pozwolą uratować i zabezpieczyć zabytkową substancję obiektu. W kolejnych etapach niezbędne będzie podjęcie działań dotyczących pozostałych elementów budynku (fundamenty, elewacje, ściany, sklepienia, stolarka oraz wyposażenie).