Lwów, Ukraina. Prace konserwatorskie w kościele św. Antoniego we Lwowie.
Kościół św. Antoniego we Lwowie jest jednym z najcenniejszych przykładów architektury późnego baroku na terenie dawnej Rzeczypospolitej. Początki świątyni sięgają połowy XVII wieku, natomiast zakonu franciszkańskiego na ziemiach lwowskich XIII wieku.
Jest to jedno z najważniejszych miejsc związanych z duchowością franciszkańską na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej.
Świątynia, od wieków pozostająca pod opieką franciszkanów konwentualnych, jest ściśle powiązana z kultem św. Antoniego z Padwy, patrona kościoła, oraz bł. Jakuba Strzemię, franciszkanina i arcybiskupa lwowskiego. Obaj patronowie, silnie zakorzenieni w historii zakonu i miasta, współtworzą dziedzictwo duchowe Lwowa. Związane z nimi tradycje religijne i artystyczne miały znaczący wpływ na kształtowanie tożsamości historycznej i kulturowej regionu, stanowiąc dziś ważny element wspólnego dziedzictwa polsko-ukraińskiego.
Od założenia zespołu kościelno-klasztornego, kościół św. Antoniego nieprzerwalnie pełnił funkcję sakralną gromadząc wiernych wśród ludności polskiej. W roku 2039 parafia będzie obchodziła jubileusz 300-lecia konsekracji kościoła. W kościele zachowały się jako elementy wystroju świadectwa jego historii i pamięci o wybitnych Polakach: portrety pierwszych fundatorów kościoła - Konstantego Krzysztofa Wiśniowieckiego i jego małżonki Anny z Chodorowskich herbu Korczak, epitafium Edwarda hr. Dunin-Borkowskiego, tablica upamiętniająca chrzest poety Zbigniewa Herberta.
Wnętrze świątyni zachowało oryginalny zespół wystroju barokowo-rokokowego, obejmujący ołtarz główny i ołtarze boczne o wysokiej jakości snycerskiej i rzeźbiarskiej - rokokowe rzeźby przypisywane Sebastianowi Fesingerowi m.in. Król Dawid i św. Hieronim; dekorację stiukową oraz relikty XVIII i XIX wiecznych polichromii. Szczególną uwagę zwracają również elementy wyposażenia artystycznego – rzeźby z ołtarza głównego, obrazy i detale ornamentalne – które tworzą spójny program ikonograficzny związany z duchowością franciszkańską.
W projektowanie i aranżowanie kościoła byli zaangażowani wybitni artyści – architekt z rodziny Fontanów, Fabian i Sebastian Fesingerowie oraz Tomas Huetter. Prawdopodobnie autorem XVIII wiecznego ołtarza z kaplicy bocznej jest Tomas Huetter lub jego uczniowie (znany bawarski rzeźbiarz działający w obrębie Galicji). Kościół pomimo wielu przeróbek i upiększeń zachował swój barokowo-rokokowy wystrój i charakter. Stanowi świadectwo polskości i nieprzerywalnej spójności i wytrwałości pomimo przeszkód – wojen, zmiany granic i wpływów.
Kaplica pw. św. Barbary pochodzi z początku XX wieku, powstała w wyniku rozbudowy kościoła na przełomie wieków z fundacji Władysława Hickiewicza, proboszcza parafii. Dekorację wnętrza dokonał lwowski artysta malarz Tadeusz Pelczarski, który z wielkim wyczuciem nawiązał stylistycznie do malarstwa i architektury baroku. Sugeruje to, iż artysta przy aranżowaniu wystroju starał się utrzymać spójność całego wnętrza kościoła. Artysta jest również twórcą dekoracji malarskich w drugiej kaplicy pw. św. Barbary i św. Józefa. Malowidła Pelczarskiego w kaplicach są jedynymi zachowanymi dziełami danego artysty. Jest to jedyne świadectwo jego twórczość, reszta została utracona podczas pożaru w jego pracowni. Specjalizował się w malarstwie, ołtarzach i pozłotnictwie.
Czwarty etap prac konserwatorskich przy XVIII-wiecznym ołtarzu pw. św. Barbary obejmuje rekonstrukcję gruntów oraz złoceń elementów snycerskich w obrębie centralnego pola, nastawy, cokołu i mensy ołtarzowej. Przewiduje się również przeprowadzenie konserwacji technicznej tabernakulum w zakresie powierzchni płaskich i elementów konstrukcyjnych wraz z rekonstrukcją brakujących detali, a także wykonanie pełnej konserwacji ramy z mensy ołtarzowej oraz antepedium (tkaniny).
